இறைவன் (12ஆம் வகுப்பு – தத்துவ ஆய்வு)
தமிழ் இலக்கியத்தில் இறைவன் என்ற கருத்தாக்கம் சங்க காலம் முதல் இன்று வரை பல்வேறு வடிவங்களில் விரிந்து வளர்ந்துள்ளது. சைவம், வைணவம், சித்தர் தத்துவம், சமண-பௌத்தம் ஆகிய பன்முக சமய நோக்குகளில் தமிழ் இறையியல் அமைந்துள்ளது. 12ஆம் வகுப்பில் இக்கருத்தை ஆழமாகவும் ஒப்பீட்டு நோக்கிலும் ஆய்கிறோம்.
1. சங்க இலக்கியத்தில் இறைக்கருத்து
சங்க காலத்தில் தமிழர்கள் முருகன், திருமால், இந்திரன், வருணன் ஆகிய தெய்வங்களை வழிபட்டனர். திருமுருகாற்றுப்படை முருகனின் திருவுருவத்தையும் வழிபாட்டு முறைகளையும் விரிவாக விளக்குகிறது. "கடவுள்" என்ற சொல்லின் சங்க வழக்கு இறைவனின் கடந்த (transcendent) தன்மையை உணர்த்துகிறது. தொல்காப்பியம் ஐந்திணைகளுடன் தெய்வங்களை இணைக்கிறது – குறிஞ்சிக்கு முருகன், மருதத்திற்கு இந்திரன், முல்லைக்கு திருமால், நெய்தலுக்கு வருணன், பாலைக்கு கொற்றவை என்று பூமியும் இறைவனும் ஒன்றிணைக்கப்படுகின்றன.
2. சைவ சித்தாந்தம்: பதி–பசு–பாசம்
தமிழ் சைவ சித்தாந்தம் மூன்று அடிப்படை உண்மைகளை விளக்குகிறது: பதி (இறைவன்), பசு (உயிர்), பாசம் (பிணைப்பு). இறைவன் சர்வஞானி, சர்வசக்தி, சர்வாதிகாரி. "பதி" என்னும் இறைவன் ஆணவம், கன்மம், மாயை என்ற மூன்று பாசங்களிலிருந்து உயிர்களை விடுவிக்கிறான். திருவாசகத்தில் மாணிக்கவாசகர் "ஆர்அமுதே! அலைகடலே! அடியேனை ஆட்கொண்டாய்" என்று பேரன்போடு பாடுகிறார். சிவபெருமான் நிர்குணம் (பண்புகளற்ற பரம்பொருள்) என்றாலும் பக்தர்களுக்காக சகுணம் (குண-உரு உடையவன்) ஆகி வெளிப்படுகிறான் என்பது சைவ சித்தாந்தம்.