பொங்கல் வழிபாடு
கவிதை
நீ தந்த கனி இது; நீ தந்த கரும்பு இது
நீ தந்த நெற்கதிர் இது;
நீ தந்த நீர் இது; நீ தந்த சீர் இது;
நீ தந்த ஒளியும் இதே!
நீ தந்த சீரும் நீ தந்த திருவும்
நினக்கே நிவேதனம் கதிரவா!
கனகப் புரவிமேல் கடுகியே வந்திடு
கதிரவா எங்கள் கோவே!
நீ தந்த செல்வத்தை நிவேதனம்
செய்பிழை யாம் அறிந்தும்
வழிவேறு வணங்க யாம்
அறியாது கூவுகின்றோம்.
கதிரவா கடுகி வருவாய்!
நியன்றி மண்ணுண்டோ, விண்ணுண்டோ,
ஒளியுண்டோ, நிலவுமுண்டோ,
நீருண்டோ, என்னிடம் வாழ்த்துப் பொருளுமுண்டோ?
கதிரவா கனிந்து வருவாய்!
கரும்பு மனமும் இனிப்பாம் உயிரும்
நின்னடி படைத்து விட்டோம்
கதிரவா! ஏற்று மகிழ்வாய்
உயர்ந்தவா, உயிரின் முதலே!
- ந. பிச்சமூர்த்தி
கவிதையின் பொருள்
உலகில் தோன்றிய உயிர்கள் அனைத்துக்கும் முதல்வனாக விளங்கும் ஞாயிறே! இவ்வுலகில் காணும் கனிவகையும் கரும்பும் நெற்கதிர்களும் உன்னால் விளைந்தவை. இவை அனைத்தும் உன்னில் தோன்றிய நீராலும் கதிரொளியாலும் உருவான சிறப்பினைப் பெற்றவை. கதிரவனே! நீ தந்த அழகிய செல்வப்பொருள்கள் அனைத்தையும் உனக்கே படையலாக்கி வணங்குகிறோம். கதிரவா! எங்கள் தலைவனே! உனக்கு எதனைப் படையலாக வைத்து வணங்குவது என்பதனை அறியாது, எமக்கு நீ வழங்கிய பொருள்களையே படையலாக்கித் தவறைச் செய்துவிட்டோம். ஆயினும், எம் பிழை பொறுத்துப் பொன்னொளி வீசும் குதிரைகள் மீதேறி விரைந்து வருக. நீயின்றாமல் மண்ணும் விண்ணும் ஒளியும் நிலவும் நீரும் இல்லை. எல்லாமே உன்னிடமிருந்து பிறந்தவை. எனவே, உன்னைப் புகழ்ந்து போற்ற எம்மிடம் எப்பொருளும் இல்லை. கரும்போலும் இனிய மனத்துடனும் இனிதான உயிர்ப்புடனும் உதவிய திருவடிகளைப் பணிந்து படைத்துவிட்டோம். அனைத்திலும் உயர்ந்த நீ, இவற்றை ஏற்று மகிழ்ந்து அருள் புரிவாயாக!